Soms gebeurt het midden in je werk: je denkt dat je er bent om anderen iets te leren, maar ineens word je zelf geraakt. Niet door iets groots of dramatisch, maar door iets kleins: een moment, een opmerking, een blik. Zo’n situatie waarin een oud patroon zich laat zien en je beseft: ook ik ben nog steeds leerling van het leven.
We werden overvallen door het vroege uur waarop cursisten al arriveerden. We wilden net aan onze inhoudelijke voorbereiding beginnen. Samen even opfrissen wat we die dag gingen doen. Wie deed ook alweer wat? Welke verhalen hadden we ook alweer gekozen? Etc. Gewoon ff de boel opfrissen.
Maar ja, als er aangebeld wordt en je bent slechts met z’n tweeën aanwezig, dan zal er iemand open moeten doen. De cursist moeten ontvangen, wegwijs maken naar het toilet en de koffie of thee. Druppelsgewijs kwamen ze binnen. Steeds werden we onderbroken in onze voorbereiding.
De spanning steeg bij mij. Ik had het gevoel de dag nog niet scherp te hebben. Daar waar mijn collega scherp was op de bel, dook ik in de aantekeningen van onze lesopbouw. Tegen de tijd dat 80% van de cursisten binnen was, had ik het weer scherp en konden we beginnen. De spanning had zich weer genormaliseerd tot een gezond niveau dat past bij de aanvang van een nieuwe groep.
In onze evaluatie gaf mijn collega aan de connectie met mij kwijt te zijn geraakt tijdens deze voorbereiding. Alsof ik mij in een bubbel had teruggetrokken. Het aloude gevoel van het kleine kind dat in de box werd gezet en dat niet mee mocht doen, was boven gekomen. Daarmee ook het gevoel niet meer samen voor de groep te staan, maar te moeten luisteren naar en te doen wat de ander zegt.
Auw. Het deed pijn om dat te horen. Met mijn ogen dicht ging ik terug naar die situatie en zocht ik naar het gevoel dat ik daar had. Pijnlijk genoeg moest ik erkennen dat ik het herkende. Ik had mij teruggetrokken en afgesloten om mij op de inhoud te focussen. Het ontvangen van de cursisten volledig aan mijn collega overgelaten. Mijn gevoel van dat moment analyserend werd ik mij ervan bewust dat een oud copingsmechanisme de kop op had gestoken. Eentje waar ik me nog niet zo bewust van was: de kleine Peter die gewend was de grote, de sterke en de alleskunner te moeten zijn. Het gevoel mijn jongere zusje te moeten beschermen.
Daar waar we anderen mooie dingen leerden, ontstond een situatie waaruit ik zelf lering kan trekken. Nu ik me bewust ben van deze coping, zal het me nog wel eens overvallen, maar uit ervaring weet ik dat ik het steeds eerder aan zal zien komen. Tot het niveau dat ik de situaties herken waarin het optreedt. Waarmee ik steeds beter in staat zal zijn het passend te maken aan de omstandigheden. Een mooi en waardevol leerpunt.
“Zo zijn en blijven we allemaal leerling van het leven,” zou Wibe Veenstra* hebben gezegd.
*founder Phoenix Opleidingen